Η γενική φιλοσοφία της τεχνοτροπίας στο βάψιμο σημαίνει τη δημιουργία πάνω στην επιφάνεια του τοίχου ακαθόριστων, ασύμμετρων ή και πιο συγκεκριμένων σχεδίων και σχημάτων, χωρίς να χρησιμοποιήσουμε οποιοδήποτε άλλο διακοσμητικό στοιχείο, παρά μόνο το ίδιο το χρώμα. Οι περισσότερες βασίζονται στο γενικό κανόνα της χρήσης δύο χρωμάτων, εκ των οποίων το ένα είναι πιο σκούρο από το άλλο που είναι πιο ανοιχτό και κατά προτίμηση κοντινών αποχρώσεων. Οι διάφορες τεχνοτροπίες μπορούν να προσδώσουν στους τοίχους μια ανάγλυφη ή παλαιωμένη εμφάνιση, ενώ υπάρχει και η δυνατότητα να εφαρμοστούν μπορντούρες, ταπετσαρίες, αυτοκόλλητα και διάφορα άλλα μοτίβα.
Οι πιο διαδεδομένες τεχνοτροπίες είναι:
Eπιτυγχάνεται με ειδικά ρολά και έτοιμα διακοσμητικά επιχρίσματα. Αυτά προκύπτουν από τρίμματα μαρμάρου, γρανίτη ή φυσικής πέτρας που με το τρίψιμο στον τοίχο χαράζουν το νωπό υλικό. Δίνουν ανάγλυφη μορφή, σαν ψιλό μωσαϊκό, είναι πολύ ανθεκτικά σε χτυπήματα και πιέσεις και παρουσιάζουν ικανοποιητική συμπεριφορά στις μεταβολές της θερμοκρασίας.
Για τη δημιουργία επιφάνειας που θα θυμίζει ξύλο στον τοίχο χρησιμοποιείται μια χτένα για τις γραμμώσεις και κομμάτια φελλού για τους ρόζους.
Αρχικά επιλέγεται μια απόχρωση που πλησιάζει χρωματικά στο φυσικό μάρμαρο. Με ειδικό πινέλο σχεδιάζονται στον τοίχο τα «νερά», σε σκουρότερες αποχρώσεις από το φόντο. Xρειάζεται μεγάλη επιδεξιότητα και προσοχή στο ζωγράφισμα των γραμμών.
Το χρώμα βάσης απλώνεται με ρολό σε όλη την επιφάνεια του τοίχου. Όταν η βαφή είναι ακόμη νωπή, με τη βοήθεια μιας σκούπας, με χρώμα άλλης απόχρωσης για να δημιουργηθεί αντίθεση, αφαιρείται απαλά το χρώμα βάσης δημιουργώντας ένα καταπληκτικό εφέ.
Ενδείκνυται για επαναλαμβανόμενα μοτίβα, κορνίζες, περιμετρικές μπορντούρες ή ως θέμα για παιδικά δωμάτια. Στην αγορά υπάρχουν έτοιμα στένσιλ ή μπορεί να τα φτιάξει κανείς και μόνος του με χαρτόνι ή ζελατίνα. Σχεδιάζουμε το θέμα που επιθυμούμε στο χαρτόνι και το κόβουμε με ένα κοπίδι. Αφού το στένσιλ κολληθεί με ταινία στον τοίχο, βάφουμε το εσωτερικό του κομμάτι. Αφού στεγνώσει καλά, το ξεκολλάμε με προσοχή.
Η συγκεκριμένη τεχνική είναι αρκετά εύκολη στην εφαρμογή της και ενδείκνυται στην περίπτωση που επιθυμούμε να δώσουμε έμφαση σε έναν κεντρικό τοίχο. Περνάμε τον τοίχο με ένα πρώτο χέρι μπογιάς και τον αφήνουμε να στεγνώσει. Στη συνέχεια, για το δεύτερο χέρι χρησιμοποιούμε σπόγγο θαλάσσης. Αφού τον έχουμε βρέξει και στύψει ώστε να διατηρείται νωπός, τον βυθίζουμε σε πιο σκούρα απόχρωση του ίδιου χρώματος και περνάμε τον τοίχο. Μπορούμε επίσης να βάψουμε τον τοίχο με το δεύτερο χρώμα και στη συνέχεια, με τη βοήθεια του σπόγγου, να το αφαιρέσουμε.
Με τη μεγάλη ποικιλία ρολών που διατίθενται στο εμπόριο, η τεχνική αυτή προσφέρει εντυπωσιακά αποτελέσματα. Εκείνο που χρειάζεται προσοχή είναι το «κορνιζάρισμα» στον τοίχο. Αυτό επιτυγχάνεται με την τοποθέτηση μιας χαρτοταινίας στις πλευρές που βοηθάει το ρολό να πατάει ακριβώς επάνω στη γραμμή, με αποτέλεσμα ένα ομοιόμορφο διακοσμητικό σχέδιο.
Ο πιο απλός τρόπος για να ξεφύγει κάποιος από τη συνηθισμένη μονοχρωμία ενός χώρου χωρίς να τολμήσει εκκεντρικούς χρωματικούς συνδυασμούς ή έντονες τεχνοτροπίες. Πιο σκούρες και πιο ανοιχτές αποχρώσεις του ίδιου χρώματος είναι εύκολο να δημιουργηθούν και συνθέτουν ένα επιτυχημένο οπτικά αποτέλεσμα. Η χρήση ταπετσαρίας σε ένα μέρος του τοίχου που βρίσκεται σε εσοχή ή σε μια κολόνα αποτελεί μια εύκολη και πολύ ενδιαφέρουσα λύση. Ταπετσαρία σε μορφή στενής αυτοκόλλητης ταινίας που τοποθετείται οριζόντια, μπορεί να οριοθετεί τη διχρωμία στον τοίχο. Σ΄αυτήν την περίπτωση στο κάτω μέρος της ταινίας βάζουμε το σκουρότερο χρώμα, ενώ στο πάνω μέρος το ανοιχτότερο.
